Powered by Blogger.

දුකා සමඟ සුහද කතාවක්
ගොයමේ බැත පීදිලා කරල පැහෙන කොට අලුත් අවුරුද්දත් ගම් දනව් සිසාරා හමාගෙන යනවා. වැව් තාවුලේ සිට හමාගෙන එන සිසිල් සුළඟත් අරගෙන අවුරුදු කන්න අපේ රාළ ගමට යන්නේ නුගේගොඩ ඉඳන්. රාළ ඉන්නේ කමත රූපවාහිනී වැඩසටහනේ. මෙදා පාර ‘කමත’ හැදෙන්නේ ටිකක් දුර මාරස්සන පැත්තේ. මාරස්සන ගමේ රත්නායක මාමා ගොවිතැනට වගේම පොදු වැඩවලටත් හරිම උනන්දුයි. කමත වැඩසටහන පටිගත කරන්න ‘රාළ’ මාරස්සනට එනවා කියපු දවසේ පටන්ම රත්නායක මාමා බලාගෙන හිටියේ දතකට මැදගෙන. කොහොමින් කොහොම හරි ‘රාළ’ රත්නායක මාමාගේ ගෙපැළටත් ගොඩ වැදුණා.
ඔන්න දැන් සජිවී පටිගත කිරීම පටන් අරගෙන. රත්නායක මාමාගේ සතුට දෝරේ ගලනවා. කිරි අප්පට බල්ලෝ බුරපි . . . මේ අපේ ‘රාළ’ ළමයනේ . . . මීට කලින් අපි රූප පෙට්ටියේ දැකලා තිබුණාට අදනේ අමුවෙන් දැක්කේ’ කියලා රත්නායකට කියවුණේ හිතේ තිබුණු සතුට සැබෑම අව්‍යාජත්වයෙන්.
ගමේ ඉපනැල්ලේ ගහේ කොළේ සුවඳ සැබෑම රූප රාමු අපේ ආලින්දයට අරගෙන එන ‘රාළ’ හමුවෙන්න හිතුවේ අවුරුද්ද ළඟ එද්දි කාටත් තමුන්ගේ උපන් ගම්බිම් මතක් වෙන නිසයි. හරිත වර්ණයෙන් පිරුණු කජු පුහුළින් වැහැරුණු ගම් පළාත් දැන්නම් නැති වුණත් ගමේ සුවඳ යාන්තමට හරි අපට මතක් කරලා දෙන වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන දුකා අපටත් මතක් වුණා. දුක සැප දෙකෙක්ම අපේ සහෘද මාධ්‍ය මිතුරෙක් වුණු වසන්ත දුක්ගන්නාරාළගේ නිවහනට ගොඩ වැදුණේ ගැමි සුවඳත් සමඟ නගරයේ ජීවත්වන ඔහු සමඟ පිළිසඳරක යෙදෙන්න.
ඉතිං වසන්ත අයියේ කොහොමද තොරතුරු . . . අවුරුදු එහෙම සරුද?
කියන්න තරම් වරදක් නැහැ. ඒත් මේ දවස්වල පොඩ්ඩක් මම අසනීපෙන් ඉන්නේ. කතා කරන්නත් අමාරුයි. ඒත් සුපුරුදු වැඩ ටික කරගෙන යනවා. අවුරුද්දට ගම් පළාතේ යන්න තමයි ඉන්නේ. ඒත් තවම වැඩ නිසා ලොකු සූදානමක් නම් නැහැ. ඇත්තටම ගමේ යනවා කියන්නේ මගේ මේ තියෙන අසනීපෙ තවත් වැඩි වෙන වැඩක්. මොකද ගමේ ගියොත් හැම ගෙදරකටම ගොඩ නොවී බැහැනේ. ඒ යන හැම ගෙදරකින්ම කැවුම් ගෙඩියක්, තේ එකක් නොබී එන්න බැහැ. දවල්ට ගියොත් කාලම තමයි එන්න ඕනෑ. එහෙම නොවුණොත් අපේ තියෙන නෑ හිතවත්කකම් පවා නැති වෙනවා. ඒ ඛ්යන්නේ අපේ සම්බන්ධතාවය සුහදත්වය පෙන්වන දෙයක් තමයි අවුරුද්ද. අවුරුද්දකට සැරයක් හරි ගොඩ වෙලා එන ඒ ගෙදරකින් තේ එකක් නොබී එන්න බැහැනේ.
ඔබ වඩාත් ජනප්‍රියත්වයට පත් වුණේ කෘෂිකාර්මික වැඩසටහන් ඔස්සේ. ඒකට විශේෂ හේතුවක් තියෙනවාද?
මම මුලින්ම රූපවාහිනී වැඩසටහන් සඳහා සම්බන්ධ වුණේ ඒකාකාරී රාමුවකට කොටු වුණු සරල වැඩසටහන්වලට. තරු හමුව වැනි වැඩසටහන්වලින් මිදෙන්න මට වුවමනාව තිබුණා. එහි ප්‍රතිඵලයවක් හැටියට තමයි ‘කමත’ පටන් ගත්තේ. ඒ වැඩසටහන් සමඟ තමයි මට සීල් එක වැදුනේ දුකා කමතට තමයි ගැළපෙන්නේ කියලා. හැබැයි මම මේ සියලු වැඩ කරන්න කලින් මුද්‍රිත මාධ්‍යයට සම්බන්ධ වෙලයි හිටියේ. මම අනුරාධපුරෙන් කොළඹ ආවේ කැම්පස් යන්න. ඒ කැම්පස් යන කාලේ මම රාවයට ලිව්වා. පස්සේ යුක්තිය වගේ පත්තරවලට ලියන්න පටන් ගත්තා. ඒ හරහා තමයි මට විද්‍යුත් මාධ්‍යයට එකතු වෙන්න අවස්ථාව ලැබුණේ.
ඔබ විද්‍යුත් මාධ්‍යයට සම්බන්ධ වෙලා දැන් දිගු කාලයක් වෙනවානේ. ඔය කාලයේ ලැබූ අත්දැකීම් මොන වගේද?
මට විද්‍යුත් මාධ්‍ය හරහා මුලින්ම ලැබුනේ සජීවි වැඩසටහන් කරන්න. අපි තමයි මුලින්ම රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල සජීවීව ආවරණය කළේ. ජැක්සන් ඇන්තනී මහතා තමයි මට ඒ සඳහා උපදෙස් දුන්නේ. එක දවසක් නාට්‍ය උළෙලකදී සුගතපාල ද සිල්වා මහත්තයා සමඟ සාකච්ඡා කරන්න අවස්ථාව ලැබුණා. මට ඕනෑ වුණා කොර වෙන ප්‍රශ්නයක් අහන්න. ඒ කාලේ නාට්‍ය කලාව අවරට යන කාලයක් නිසා මම ඒ ගැන ඔහුගෙන් ඇහැව්වා ඒකට විසඳුම මොකක්ද කියලා. ඔහු එක පාරටම කව්වා වසන්ත . . . මම ඒකට විසඳුම දන්නවා නම් කිය කියා ඉන්නේ නැහැනේ. ඒකට පිළියමක් කරනවානේ. ඇත්තටම ඕක මගෙන් අහන්න ඕනේ ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි කියලා. ඇත්තටම ඒ කතාවෙන් පස්සේ මම තේරුම් ගත්තා අපි අහන ප්‍රශ්න ඉතාම කල්පනාකාරීව අහන්න.
තවත් දවසක මට ඔය වගේම සිද්ධියක් වුණා. සජීවි වැඩ සටහනක් කරගෙන යද්දී මම දැක්කා සයිමන් නවගත්තේගම මහත්තයා එම ස්ථානයට එනවා. මගේ තිබුණු කලබලයට අත වනලා ඔහුට කතා කළා. නමුත් ඔහු ආවේ නැහැ. ආපහු දිව්වා. මට හිතාගන්න බැරි වුණා ඉන් පස්සේ මොකද වුණේ කියලා. ඇත්තටම මට අමතක වුණා මේ වගේ වැඩසටහනකට ඔහු වගේ ප්‍රවිණ ලේඛකයකුට කලින් සූදානමක් නැතුව අත වනලා කතා කරන එකේ වැරැද්ද.
වසන්ත අයියා ගමෙන් ආපු මාධ්‍යවේදියකු විදිහට ඔයාට සංවේදී අත්දැකීම් එහෙම ඇතිනේ?
මගේ ජීවිතයේ සංවේදීව දැනුණ දවස තමයි අම්මාගේ මරණය. මම මාධ්‍යයට ඇවිත් වැඩසටහනක ඉන්නවා අම්මාට ජීවතුන් අතර ඉන්න කාලේදී දකින්න ලැබුණේ නැහැ. ඒත් අම්මා නැති වෙලා හත් දවසේ බණ කියන මොහොතේදී තමයි මගේ මුල්ම නාට්‍ය ඉන්ගම්මාරුව රූපවාහිනිියේ විකාශය වුණේ. එදා බණ කීම නවත්තලා හාමුදුරුවෝ හැමෝටම කිව්වා මගේ නාට්‍ය බලන්න කියලා.
ඔයාට ආදරේට කවුරුත් කියන්නේ දුකා කියලා. ඔය නම හැදුණේ කොහොමද?
ඒකට විශේෂ හේතුවක් නැහැ. නමුත් මම ඉදිරිපත් කළ වැඩසටහන් එක්ක වසන්ත කියනවාට වඩා දුකා කියන නම ප්‍රසිද්ධ වුණා. ශූර ගොවියා, කමත වගේ වැඩසටහන් හරහා දුකා කියන නමත් හොඳින්ම ගැළපුණා. ‘රාළ, දුකා කියන නම ගොවි ජනතාව අතරට කොයි තරම් ගියාද කියනවා නම් දවසක් මොනරාගල පැත්තේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලන නායකයෙක් මාව හොයාගෙන ආවා. ඒ පළාතේ තිබුණු වේල්ලක් හදන්නේ නැතුව ඉන්න කොට එක කාන්තාවක් ඇවිත් කියනවාලු මේ ඇනිකට් එක මාස දෙකකින් හැදුවෙ නැත්නම් ‘රාළ’ට කියලා හොඳ පාඩමක් උගන්වනවා කියලා. ඇත්තටම මේ මන්ත්‍රීවරයා එහෙම කරයි කියලා බය වෙලා ඇල හදලා මට කියන්නත් ආවා.
ඔබේ ඔය වැඩසටහන්වලින් ගොවියෝ අතරට යන්න පුළුවන් වුණේ කොහොමද?
එම වැඩසටහන්වල තිබෙන තාත්වික බවයි, ඉදිරිපත් කරන පුද්ගලයාගේ ආකර්ෂණීය බව ගොවි වැඩසටහන්වලට හේතු වෙනවා. අද නගුලෙන් ගොයම් පාගන ගොවියෝ නැහැනේ. අපි නවීන තාක්ෂණයත් සමඟ වැඩසටහන් සජීවි ලෙසින් මිනිසුන්ට ඉදිරිපත් කරන්න ඕනෑ. ඒකට හොඳම උදාහරණයක් තමයි මම කමත ‘සිරස’ කරන කාලේ ආවරණය වුණු කලාපය හරිම අඩුයි. ඒත් ඈත ගම්වල මිනිස්සු උණ ගස් දෙකක් බැඳලා ඒ වැඩසටහන බලනවා. අපි ඉදිරිපත් කරන දේ පැන්ටැසියක් නොවී රියැලිටියක් වීම තමයි ඒකට ප්‍රධානම හේතුව.
වසන්ත අයියගේ පවුලේ තොරතුරු එහෙම?
මගේ බිරිය මනෝජා. එයත් ශ්‍රී එෆ්. එම්. නාලිකාවේ මාධ්‍යවේදිනියක්. පුතා සඳලිඳු. දුව සඳපිණි. දෙන්නම ලයිසියම් ජාත්‍යන්තර පාසලේ ඉගෙනුම ලබනවා. අපේ කාර්යය බහුලත්වය නිසා නුගේගොඩ පදිංචි වෙලා හිටියට ගමේ ඇති සුන්දරත්වයට තමයි කැමැත්ත. එයින් ලැබෙන සතුට, සිසිලස, සුවඳ මේ කොන්ක්‍රිට් වනයේ කොහොම ලබන්නද?

තිස් හත් වසරකට පසු තිස්ස - සනෝජාට පෙම් බඳී

රංගනය වෘත්තීය වුණාම ණය දෙන්නේ නැතිලු
මම නිළියො දාගෙන කාර් එකේ ගියේ නෑ
මට චරිතය වැදගත් ගාන පස්සේ කතා කරමු
විජය කුමාරතුංගයන්ගේ ආගමනයත් සමඟම එවකට සිනමාවේ වැජඹුණ සුපිරි තරු තුනකට ඉවතට විසිවන්න සිදු විය. තිස්ස විජේසුරේන්ද්‍ර ඒ අතර සිටියේය. ඔස්වල්ඩ් ජයසිංහ සහ රෝයි ද සිල්වා අනෙක් දෙදෙනාය.
හැත්තෑව දශකයේ මුල් භාගයේ සිනමා පුවත්පත්වල පොල් ගෙඩි අකුරින් එම පුවත පළ වෙද්දී තිස්ස සිටියේ ජනප්‍රියත්වයේ ඉහළම තලයේය. එකී පුවත තිස්සට දැවැන්ත අතුල් පහරක් විණ. ‘තිස්සට දැන් ගෙදර නැවතිලා වෙන ජොබ් එකක් කරන්න තමයි වෙන්නේ’ තැන තැන බොහෝ දෙනා එලෙස කතා හැදුවෝය. මේ කිසිවකින් නොසැලී අචලව සිනමාවේ තිස්ස අදටත් රැඳී සිටින්නේ නළු වෘත්තියේ අභිමානය බිඳකුඳු අඩු නොකර ගනිමින්ය. අද අප මෙසේ ඔහුව සොයා යෑමේ හේතුව එයම වන්නේය.
තිස්ස අයියේ අද විවේකීවද හිටියේ?
ඔව් මල්ලි, මේ දවස් ටිකේ විශේෂ මුකුත් කළේ නැහැ. අනික අද ඔයාලා එනවා කිව්ව නිසා කිසිම වැඩක් දාගත්තෙත් නැහැ.
මේ දවස්වල තිස්ස අයියා ඉන්න චිත්‍රපටයක් තිරගත වෙනවා නේද? ඒ ගැනත් කතා කරමු?
ඒක මිචෙල් ෆොන්සේකාගේ සුපිරි අන්දරේ. මමයි සනෝජා බිබිලෙයි එහි රඟපාන්නේ. චිත්‍රපටය බලපු සෑහෙන දෙනා මට කතා කරනවා.
ද ඔබව දැන් වැඩිපුර පේන්න නැත්තේ ඇයි.?
මේ වගේ ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. මම ආසයි චරිතයකට මට ආරාධනා කරනවා නම් පිටපත මගේ අතට දීලා ඒක ගැන කතා කරන්න. නමුත් එහෙම වෙන්නේ නැහැනේ. මෙහෙම කියද්දී මට මරු කතාවක් මතක් වෙනවා. ඔන්න කවුදෝ ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් මට කතා කළා.
තිස්ස අයියද?
ඔව්.
තිස්ස අයියේ මම අහවලා කතා කරන්නේ. මට තිස්ස අයියගෙ ඩේ පේමන්ට් එක කීයද කියනවද?
ඒ මොකටද මල්ලි?
මොකටද කියලා අහන්නේ, තිස්ස අයියට චරිතයක් දෙන්නයි එහෙම ගාන ඇහැව්වේ.
ආ . . . මට චරිතයක් දෙන්න ද, මං හිතුවේ වත්තේ ගඩොල් අදින්න, තණකොළ කපන්න වගේ කම්කරු වැඩකට මට කතා කරනවා කියලා. එතකොට ස්ක්‍රිප්ට් එක.
ඒක මේ දැන් ලියන කෙනා ලියාගෙන යනවා.
එතකොට මට එයින් එකක් දෙනවද.
ස්ක්‍රිප්ට් නම් නෑ තිස්ස අයියේ. ඔයාගේ ඩේ පේමන්ට් එක කියන්නකෝ.
මං තවත් ඔහුත් එක්ක කතා කළේ නැහැ. හොඳ කුනුහරුපයක් කියලා ෆෝන් එක කට් කළා. ඔන්න අද තත්ත්වය. නෑදෑයෝ ෆිල්ම් එකට කේ. ඒ. ඩබ්ලිව්. පෙරේරා මාව ගන්න කතා කළේ කොහොමද දන්නවද, ඔහු එය ලියූ ටී. බී. ඉලංගරත්න මහත්තයත් එක්ක අපේ ගෙදර ආවා. ඉලංගරත්න මහත්තයා ඒ චරිතයට මගේ ගණන් ඇහැව්වා. මගේ තොල වෙව්ලුවා. මං කිව්වා ගාන පස්සෙ කතා කරමු. මුලින්ම වැඩේ කරමු කියලා. මිනිස්සු එහෙව් සලකපු මට අර විදිහට කතා කරද්දී කේන්ති යන එක සාධාරණ ද නැද්ද කියලා කියන්නකෝ.
ඔබ කියන්නේ ඩේ පේමන්ට් එකට වැඩ කරන්නේ නැති නිසා ඔබට වැඩ අඩුයි කියලද?
නැහැ. මම කියන්නේ මේකයි පේමන්ට් එක ගැන මුලින්ම අහනවට මම ආස නැහැ. සුපිරි අන්දරේට කතා කළේ අධ්‍යක්ෂ මිචෙල්, සහාය අධ්‍යක්ෂ කල්‍යාණ චන්ද්‍රසේකර, අංග රචනා ශිල්පී ගාමිණී කොස්තා මාව හොයාගෙන ගෙදරටම ඇවිත්. ඔවුන් මුලින්ම චරිතය ගැනයි කතා කළේ. හාස්‍යෝත්පාදක චරිතයක් වුණත් මං ඒක බාර ගත්තේ හොඳ නිසා. අනික ඔවුන් වැදගත් විදිහට කතා කළා. මං ඒකට ආසයි. මං පරණ නළුවෙක් වුණාට අනවශ්‍ය විදිහට පහසුකම් හොයන්නේ නැහැ. චරිතයයි මට වැදගත්. ගොඩක් අය මට කතා කරන්න බයයි. නවතින්න සුපිරි හෝටල්, සුපිරි කෑම, නම ඉල්ලයි කියලා. ඒක නිසා වෙන්න ඇති මුලින්ම පේමන්ට් එක ගැන අහන්නේ. මම නම් කියන්නේ මුලින්ම චරිතෙ ගැන කතා කරමු. දෙවනුව පේමන්ට්. චරිතෙ හොද නම් මම මගේ කාර් එකේ වුණත් ඇවිත් රඟපාන්නම්.
ඒ කියන්නේ තිස්ස විජේසුරේන්ද්‍ර ඕනැම චරිතයක් රඟපානවා?
ඔව්. නළුවෙක් කියන්නේ ඒකනේ.
එදා සිනමාව හා සසඳද්දි අද සිනමා තාක්ෂණය දියුණුයි. නමුත් හොඳ චිත්‍රපට අඩුයි?
ඇත්ත. අපි චිත්‍රපට කරන කාලේ ලොකුª තාක්ෂණයක් තිබුණේ නැහැ. හැබැයි කරපු චිත්‍රපට හොඳට දිව්වා. මං හිතන්නේ චරිතයට අදාළම නළුවව හෝ නිළියව ගත්තමයි එහෙම වුණේ. මාව ඕන තැනදි මාව අනිවාර්යයෙන්ම ගත්තා. මම වැඩක හිටියත් මම ෆ‍්‍රී වෙනකම්ම හිටියා මාවම ගන්න. අද වගේ මාව නැත්නම් වෙන කෙනෙකුව ගත්තේ නැහැ. ඒකයි චිත්‍රපට ජනප්‍රිය වුණේ. ඔබ ඔය කිව්වට අද තාක්ෂණය දියුණුයි කියලා මම ඒ මතයට විරුද්ධයි.
ඒ මොකෝ?
මම සුපිරි අන්දරේට කලින් චිත්‍රපටයක රඟපෑවනෙ රූපාන්තරණ කියලා. මම ඒක බලන්න පන්නිපිටිය ළඟම තියෙන ටවුමේ ජනප්‍රිය චිත්‍රපට ශාලාවකට ගියා. මාව දැකලා අඳුනගෙන එතන හිටිය අයෙක් දුවගෙන ආවා. මම පුටුවක වාඩිවෙන්න හදද්දී ඔහු වෙනත් පුටුවක් ගෙනල්ලා වෙනමම තැනක තියලා මට වාඩිවෙන්න කිව්වා. ඔහු ශාලාවේ ෆෑන් එකක් යටිනුයි පුටුව තියලා තියෙන්නේ. මං වාඩිවෙන්න හදපු තැන ෆෑන් නැහැ. මම ඔහු දුන්නු පුටුවේ වාඩිවෙන්න හදද්දී ඔහු කෑ ගැහැව්වා මහත්තයා, මහත්තයා ටිකක් ඉන්න කියලා. බැලින් නම් ලොකු කැරපොත්තො දෙන්නෙත් පුටුව උඩ. උන්ව එලවලා වාඩි වෙලා ෆෑන් එක දැම්මා විතරයි තඩි මකුලු දැලක් කර උඩට වැටුණා. ඔන්න ඉඳලා ඉඳලා චිත්‍රපටයක් බලන්න ගිය මට වෙච්ච දේ. ඉතින් මම ආයෙ චිත්‍රපටයක් බලන්න යයි ද ඒ හෝල් එකට. සිනමාවට ඩිජිටල් ආවට වැඩක් නැහැ. හෝල් ටික දියුණු කරන්න ඕනෑ. නැතිනම් සිනමාව බංකොලොත් වෙනවා.
ඔබේ ඉල්ලුම අදටත් එහෙම්මමද?
අනිවාර්යයෙන්ම. ඔබ මේ ලිපිය ආරම්භයේ සඳහන් කළා වගේ ඇතැම් අය කිව්වා විජය ආවාට පස්සේ තිස්ස නන්නත්තාර වුණා කියලා. එහෙම වුණා නම් ඔබ අද මාව හොයාගෙන එන්නේ නැහැනෙ. මගේ චිත්‍රපට අදටත් ටී. වී. එකේ විකාශය වෙනවා. ඔවුන් කියනවා ඒවා ගිය දවස්වලටලු වැඩිපුරම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර තියෙන්නේ. එහෙම බලන කොට මට ඉල්ලුම අඩුවෙලා කියලා කියන්නේ කොහොමද?
තිස්ස අයියාගේ පවුල් ජීවිතයට මේ වෙන කොට අවුරුදු තිස් හතක්. කිසිම කුණු පැල්ලමක් නැහැ?
මල්ලි මම කැමරාව ඉස්සරහ විතරයි නළුවා. පවුල ඉස්සරහ රඟපෑවේ නැහැ. මම නිළියො මගේ කාර් එකේ දාගෙන ගිහින් නැහැ. ගොසිප් හදා ගත්තෙත් නැහැ ඒක නිසා. මගේ දුවලා තුන්දෙනාට හොඳට උගන්නලා ඉහළම තත්ත්වයට ගෙනවා. ඒ මගේ පවුලට මූලිකත්වය දුන්නු හින්දා.
ඒ කාලයේ තරුණියන් සෑහෙන්න ඔබට වසඟ වෙලා ඉන්න ඇති?
මොකද නැත්තේ. හැබැයි ඒ කිසිම කෙනෙක්ව මම කරට ගත්තේ නැහැ. අනන්තවත් ලියුම් ආවා. මගේ වයිෆ් තමයි ඒවාට පිළිතුරු යැව්වේ.
මෙච්චර කල් කොහොමද ඔය රුව රැක ගත්තේ?
දැන් මට හැට පහයි. එහෙම පේන්නේ නැහැ නේද? පපුව හොඳයිනේ. එතකොට ඉබේම මූණත් ලස්සන වෙනවා.
ලංකාවේ කලාකරුවන් ජීවිතයේදී සැඳෑ සමයේදී බොහෝ සෙයින් අසරණ වෙනවා. ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ?
කලාකරුවකු වශයෙන් සිතිය යුතු කාරණයක් තියෙනවා. ඒ හැමදාම ජනප්‍රියත්වය තියෙන්නේ නැහැ කියන එක. තමන්ට කිසිම කෙනෙක් නැතුව යන දවසකුත් එනවා. එදාට ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද කියලා හිතන්න ඕනෑ. ඉතිරි කිරීම එහිදී වැදගත්. රජයෙන් කලාකරුවාට කරන්න ඕනෑ යුතුකමක් තියෙනවා. ඒ විශ්‍රාම වැටුපක් දීම. වසර ගණනාවක් මිනිස්සු පිනවපු කලාකරුවන්ට සැලකිය යුතු දීමනාවක් දෙන්න රජයට බැරිකමක් නැහැ. වයසක කලාකරුවන් මහ ලොකු ගානක් නැහැනෙ ලංකාවේ.
කලාකරුවකු වීම තුළින් ලද අවාසි මොනවද තියෙන්නේ?
ඔබ ඔය පැනය අහපු එක හොඳයි. මම ඊට උත්තරයක් නොදී උදාහරණයක් කියන්නම්කො පළමුව. මම ගියා පුද්ගලික බැංකුවකින් ණයක් ගන්න. ඒ ෆෝම් එකේ තිබුණා වෘත්තිය අහලා. මම ලිව්වා රංගනය කියලා. මට මැනේජර් බැනලා එතන ටිපෙක්ස් කළා. මම ඇයි කියලා ඇහැව්වා. ඔහු මට කිව්වා රංගනය කියලා දාපුවාම ණය දෙන්නේ නැහැල්ලු. ඉතින් බලන්නකෝ රංගනයට තියෙන පිළිගැනීම. ඒ ගැන හිතද්දී නම් හිතට හරිම දුකයි.

මුළු ගතම වෙහෙසවා මී මැස්සා ඉගිල ගියේය

බිරිය ෆ්ලෝරන්ස් සිහිපත් කරයි
ජෝ BEE පෙරේරා
වසන්ත සමයේ දී ගහ වැල මල්පල ගැන්වී සිතට ශාන්ත බවක් ගෙන දුන්නත් ෆ්ලෝරන්ස්ට හා වරුණට නම් ඒ සුවය විඳින්නට අවකාශයක් නොවීය. අමල්ට ද තම රාජකාරි මධ්‍යයේ වුවද වසන්තයේ සිරි අසිරිය විඳින්නට අවස්ථාව නොලැබුණේ සිතට කිසිදු සහනයක් නොමැති නිසාවෙන්ය. ගයනි විදෙස් රටක සිටියත් තම සැමියා හා දරුවන් සමඟ ඒ සතුට බුක්ති විඳීමට නොහැකි වූයේ ඇය කෙරෙන් වූ අප්‍රමාණ පිය සෙනෙහස නිසාවෙනි. ඒ වසර තුනකට අධික කාලයක් රෝද පුටුවට වී රෝගාතුරව කාලය ගත කළ ගයනි, අමල් සහ වරුණ ගේ පියා සහ ෆ්ලොරන්ස් ගේ ආදරබර සැමියා වූ මේ ජනපි‍්‍රය කලාකරුවා නිසාය.
හැට හැත්තෑව දශකයන්හි දී මෙරට ජනතාව ආදරය කළ ජනපි‍්‍රය ගායන ශිල්පියකු වූ මේ සොඳුරු මිනිසා පසුගිය ජනවාරි මස දී තව තවත් ගිලන් බවට පත් වූයේ බටහිර වෙදකමත්, දේශීය වෙදකමත්, පවුලේ උදවිය ගේ හෙදකමත් උපරිම තලයක තිබිය දීය. ගායකයකු, වාදකයකු, තනු නිර්මාපකයකු වූ මේ සොඳුරු සිතැත්තාගේ නිර්මාණ දිවියට අඩසිය වසක් ගත වුණේ ද පසුගිය වසරේ දෙසැම්බර් මාසයේදීය.
මෙම වසරේ වසන්ත මාසය උදාවූවා පමණි. ඔහුගේ රෝගී තත්ත්වය වඩ වඩාත් ඔහුට දැණිනි. එම නිසාම ඔහුට දරු මුනුපුරන් සියල්ලම එකට දැකබලා ගන්නට ආශාවක් ඇති විය. මේ කාරණය හේතුකොට ගෙන පසුගිය 19 වැනි සෙනසුරාදා අමල් සහ ඔහුගේ දරුවනුත්, වරුණත් සිය මෑණියන් වූ ෆ්ලොරන්ස් ඇතුළු පිරිසත් මේ කලාකරුවාගේ නිවස්නය වූ ගම්පහ උඩුගම්පොළ පිහිටි ‘වසන්තය’ නිවහනට එක්විය. ඊට සුළු මොහොතකට පසු විදෙස් රටක සිට ගයනි ද පැමිණියේ තම දියණිය ද කැටුවය. ගයනි ගම පියාට අප්‍රමාණ සෙනෙහසක් දැක්වූවාය. එම නිසාම තම පියාගේ රෝගී තත්ත්වය දුටු ඇයගේ නෙතට කඳුළක් එක් වූයේ ඈට ද නොදැනීය. පියා දකීවී යන බියෙන් යුතුව ගයනි තම කඳුළ වහ වහා සඟවා ගත්තාය. ගත වූයේ පැය කිහිපයකි. තම දරු මුනුපුරන් අවසන්වරට දැකගත් මේ සොඳුරු කලාකරුවා සියල්ලන්ම තනිකර දමා අවසන් සුසුම් පොද වාතලයට මුසු කළේ කිතු සමිදාණන්ගේ මරණයෙන් නැගිටීම හෙවත් උත්තානය වූ දිනට එක් දිනයක් ඉතිරි කරමිනි.
ජෝ බී. පෙරේරා, කම්මල්කරුවාගේ ගීතය හෙවත් ‘මුළු ගතම වෙහෙසුණා’ ගීතයෙන් රටක් නැළ වූ හෙතෙම රටක් හඬවා රහසේම සැඟව ගොස්ය. ඔහුගේ සොඳුරු මතකයන් සමඟ මෙවර ‘පිය සටහන්’ සමඟ එක්වන්නේ ඔහුගේ ආදරණීය බිරිඳ වූ ෆ්ලොරන්ස් පෙරේරා, වැඩිමහල් දියණිය වූ ගයනි පෙරේරා, පුතුන් වූ අමල් සහ වරුණ යන පිරිසයි.
මේ ලිපිය ලියැවෙන විටත් ඔහු ජීවිත සයුරෙන් නික්ම ගොස් සතියක්වත් ඉක්මගොස් නැත. එම නිසාම ‘වසන්තය’ නිවෙසේ වූසේ දුක්බර ශෝකී පෙනුමකි. නිවෙසට පිවිසෙන ප්‍රධාන ගේට්ටුවට ඉහළින් ජෝ කලකට ඉහත දී ගිටාරයක් අතැතිව ගත් විශාල ප්‍රමාණයේ ඡායාරූපයක් සමඟ වූ ශෝක ප්‍රකාශයකි. එහි යනවිට අපව පිළිගත්තේ ගයනීය. ගයනි යනු ජෝ ගේ වැඩිමහල් දියණියයි. ජෝ ගේ දයාබර බිරිය පුත් වරුණ සමඟ පැමිණ ජෝ ගේ අතීත තොරතුරු එකිනෙක අප වෙත ගෙනහැර පෑහ. සිහින් සරින් හඬ අවදි කළ ෆ්ලෝරන්ස් ජෝගේ අතීතය සිහිපත් කළේ දුක සඟවා ගනිමිනි.
“ඒ 1960 දශකයේ අග කාලේ. මම ට්‍රේනිං කොලේජ් එකේ ඉගෙන ගන්නවා. දවසක් මගේ මිතුරියන් පිරිසක් සමඟ කටුනායක එයාර්පෝට් එකට ගියා. ඒ වෙනකොට ‘මී මැස්සෝ’ කියන සංගීත කණ්ඩායම හරිම ප්‍රසිද්ධයි. එහි නායකයා වූ ජෝ බී. පෙරේරාව ඒ ගමන නිසා හඳුනා ගත්තා. ටික කාලයක් යනකොට අපි මිතුරන් බවට පත්වුණා. අපි දෙන්නම කතෝලික ආගමේ එයා මීගමුවේ කුරන ප්‍රදේශයේ. එයා අපේ ගෙදරින් ඇවිත් ඇහුවා මාව විවාහ කර ගන්න. 1969 වසරෙ දි අපි විවාහ වුණා. පසුගිය සොඳුරු මතක සිහිකරමින් අතීත ස්මරණයක යෙදුනත් ඇගේ මුහුණෙන් දිස් වූයේ ශෝකාන්තයක සලකුණුය.
“1970 වසරෙ දී අපිට ගයනි දුවව ලැබුණා. ඒ වෙලාවේ ජෝ හිටියේ හරිම සතුටින්. මම ජීවිතේටවත් එයාගේ මුහුණෙන් ඒ සතුට දැකලා නැහැ. ඊට පස්සෙ 1975 අමල් හා 1977 වරුණ පුතාලා ලැබුණා. එයා එතකොට කලා කටයුතුවල නියැළුණත් ලංකා බැංකුවෙ සේවය කළා. මොන තරම් කාර්යබහුල වුණත් එයා මම වෙනුවෙන් ගීතයක් නිර්මාණය කළා. ඒ ‘සුදුමල්’ කියන ගීතය. ෆ්ලොරන්ස් එසේ පවසන විට ඇයටත් හොරා ඇගේ නෙතේ කඳුළු බිඳුවක් කොපුල් තලය දිගේ ගලාවිත් සිමෙන්ති පොළොව මතට වැටුණාය.
හදවතේ සඟවාගෙන සිටින දුක ගයනි ගේ මුහුණෙන් පෙණුනාය. මෙතෙක් වේලා නිහඬව සිටි ගයනි තම පියාගේ අතීත ස්මරණ අතරට අපව කැඳවාගෙන ගියේ දුක සඟවා ගනිමිනි.
“පවුලේ වැඩිමහල් දරුවා විදියට තාත්තා මට ගොඩක් ආදරේ කළා. ඒ වගේම මල්ලිලා දෙන්නටත් එහෙමයි. මම පුංචි කාලේ තාත්තා ගුවන් විදුලියේ විකාශය වෙන මුවන් පැලැස්ස නාට්‍යය අහනවා. මම එයාගෙ ඔඩොක්කුවේ තියාගෙන එයා ඒක අහන්නේ. එතකොට විටින් විට මුවන් පැලැස්ස නාට්‍යයේ තේමා වාදනය යනකොට මම තාත්තිගෙන් අහනවා දැන් ඉවරද, දැන් ඉවරද කියලා. අදටත් මට ඒ සිදුවීම මැවිලා පෙනෙනවා. එයා අපි පොඩි කාලෙ ළඟට අරන් කතන්දර කියලා දෙනවා. විවිධ රටවල් ගැන තොරතුරු කියලා දෙනවා. අපි පල්ලියේ ගීතිකා කියනකොට එයා හරිම ආශාවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා. තාත්තිගේ ආසාවක් තිබුණා අපේ කවුරු හරි තාත්ති වගේ සංගීතය පැත්තට යොමු වෙයි කියලා.
“පසුගිය කාලයේ මම විවාහ වෙලා විදෙස් රටක ජීවත් වුණේ. මට මුලින්ම ලැබුණේ පුතෙක්. එයාගේ නම ‘විනෝද්’ තාත්ති එයාගේ මුනුපුරාට කොච්චර ළෙන්ගතු ද කියනවා නම් එයාගේ අතීත තොරතුරු හැම එකක්ම එයාට කියලා දුන්නා. පසුගිය අවුරුදු තුන ඇතුළත තාත්ති ගොඩක් අසනීප වුණා. තාත්තා 1997 ලංකා බැංකුවෙන් විශ්‍රාම ගියා. ඊට පස්සෙ එයා සංගීත කටයුතුවල වැඩි වශයෙන් නියැළුණා. මීට අවුරුදු තුනකට විතර ඉස්සර වෙලා තාත්ති ගොඩක් අසනීප වුණා. ඊට ඉස්සරවෙලා ප්‍රසංග වේදිකාවේ ගීත ගයන්න ගියා. එයා වැඩියෙන්ම කැමැති ‘මුළු ගතම වෙහෙසුණා’ ගීතය ගායනා කරන්න. ඒ ගීතය නිර්මාණය වුණු හැටිත් මට තාත්ති කියලා දීලා තියෙනවා.
දවසක් ඔහු පොඩි කාලේ තුඩැල්ල කියන ගමේ ඔහුගේ සීයාගේ ගෙදර ගිය වෙලාවක කම්මලක් දැකලා තියෙනවා. ඒකේ කම්මල්කරුවා මහන්සිවෙලා යකඩ තලන හැටි, පිහි හදන හැටි දවස් ගාණක් තාත්ති දැකලා තියෙනවා. ඒක පොඩි කාලෙ තාත්තිගේ හිතට තදින්ම දැනිලා තියෙනවා. පසු කාලෙදි ඒ සිද්ධිය මතක් කරලා මුළු ගතම වෙහෙසුණා කියන කම්මල්කරුවා ගේ ගීතය නිර්මාණය කළා කියලා තාත්ති අපිට කියලා තියෙනවා.
මේ කතාබහ අතරේ බොහොම නිහඬව සිටි වරුණ ද කතාවට එක්වුණේ තම හද පත්ලේ ඇති සිය පියාගේ ආදරණීය මතකයන් අවදි කරමිනි.
“පසුගිය කාලෙම අයියාවත්, අක්කාවත් ළඟ නැති නිසා තාත්ති ළඟින්ම හිටියේ මමයි අම්මයි. තාත්තියි, මමයි කම්මැලිකම යන්නත් එක්ක අපේ ගෙදර ඉදිරිපිට පොඩි ග්‍රොසරි එකක් දැම්මා. අර පේන සෙන් පීටර්ස් ඉස්කෝලෙ ළමයි නිතරම කඩේට එනවා. තාත්ති ළමයින්ට හරිම ආදරෙයි. ඒ වගේම පුදුම මානව දයාවක් තියෙන්නේ. කාගෙවත් හිතක් රිදවන්න කැමැති නැහැ. ඒ වගේම මේ ලොකේ වෙන හැම දෙයක් ගැනම හොඳ අවබෝධයකින් ජීවත් වුණේ. එයා හැම වෙලේම ඉන්ටර්නෙට් එක භාවිත කළා. ෆේස් බුක් එකට ගියා. ස්කයිප්වලින් නිතරම අක්කට කතා කරනවා. අපේ රටේ වෙන දේවල් හැම දෙයක්ම අක්කට කියනවා. ඒ වගේම අක්කා ඉන්න රටේ මොනම වාතාවරණයක් තිබුණත් අක්කට ඉස්සරවෙලාම කියන්නේ තාත්ති. එයා මේ ලෝකෙ වෙන දේවල් ගැන පුදුම අවබෝධයකින් හිටියේ. වරුණ එලෙස පවසා නිහඬ වුණේ සිය පියා ගැන උපන් ශෝකයෙන් හදවත වෙලාගත් නිසාවෙනි.
තාත්ති නිතරම ෆේස් බුක් එකෙන්, ස්කයිප් එකෙන් අපිට කතා කරනවා. එයා ආසාවෙන් හිටියේ විනොද් එයා වගේ සිංදු කියයි කියලා. ඒත් ‘නිරුදි’ නම් සීයා වගේම සංගීතය පැත්තට ටිකක් දක්‍ෂකමක් දක්වනවා. ඒත් ඒවා දකින්න අද තාත්ති මේ ලෝකෙ නැහැනේ.
මේ කතාබහ දෙස නිහඬව බොහෝ වෙලා බලානසිටි ෆ්ලොරන්ස් නැවත ජෝගේ අතීත සැමැරුම් මඟ එක්වුණාය.
“එයාගේ නම හැදුනේ හරිම අපූරු විදියට. එයාගේ නම ජෝසප් බෙනඩික් පෙරේරා. පසු කාලීනව ජෝ බී. පෙරේරා වුණා. එයාගේ හොඳම යාළුවා වුණේ ලාල් හේවාපතිරණ. එයා කිව්වා බී කියන එක ‘ඕඥඥ’ අකුරුවලින් භාවිත කරන්න කියලා. එතකොට මී මැස්සෝ කියන සංගීත කණ්ඩායමේ නම සමඟත් ගැළපෙනවා නේ. එයාගේ සංගීත කණ්ඩායමේ ෂර්ලි බී. පෙරේරා, සිසිල් ජෝ පෙරේරා, ස්ටැන්ලි පෙරේරා යන පිරිවර හිටියා. එයා පසු ගිය කාලෙ වීල් චෙයාර් එකේ ගියේ. උදේම නැගිට්ට ගමන්ම යන්නේ කම්පියුටරේ ළඟට.
ගිහින් ඉන්ටර්නෙට් එකේ තමයි වැඩියෙන්ම ගත කරන්නේ. එයාගේ කලා ජීවිතේට වසර පනහක් පිරීමේ උත්සවෙත් තියන්න තිබුණේ පසුගිය දෙසැම්බර් මාසේ. අසනීප වුණු නිසා ඒකත් තියන්න බැරි වුණා. එයා අසනීප වුණාට පස්සෙ මෙල්රෝයි ධර්මරත්න, රජිව් සෙබස්තියන් වගේ කලාකරුවෝ නිතරම මෙහේ ආවා ගියා. රජිව් නෙළුම් පොකුණේ තිබුණ ෂෝ එකකට එයාට කතා කළා. එතකොට සිංදු කියන්න පුළුවන්. හැබැයි කිහිලි කරුවලින් ගියේ. ඒ නිසා ජෝ කිව්වා මම හොඳට වේදිකාවේ ෆර්ෆෝර්ම් කළ ගායකයෙක්. මාව මේ විදියට මගේ රසිකයන් දකිනවාට මම කැමැති නැහැ කියලා. එයා කිව්ව ගීත අතර සුදුමල්, මීගමු මී මැස්සෝ, ආදරය කරලා, සිරිපා ගමන, සඳ ගමන, මුළු ගතම වෙහෙසුණා අදටත් ජනපි‍්‍රයයි.
පසුගිය සිකුරාදා 18 අපේ ජේසු සාමිදාණන් කුරුසේ ඇණ ගහපු මහ සිකුරාදා ඊට පහු වෙනිදා සෙනසුරාදා අපි හිතපු නැති වෙලාවක අපිව මේ ලොකෙ තනි කරලා එයා ස්වර්ගස්ථ වුණා”. යනුවෙන් පවසමින් ඕ අප හට සමුදුන්නාය. ජෝ බී. පෙරේරා සමාදානයේ සදාකල් සැතපේවායි ‘සරසවිය’ මිතුරන් පතයි.

ගෙදර ගියත්... නසී මඟ හිටියත්... නසී

මා ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව මඟින් පවත්වනු ලබන සිනමාකරණ පාඨමාලාවට ශිෂ්‍යයකු ලෙස මා සහභාගි වූයේ 1987 වසරේදීය. එකල එම පාඨමාලාව සංස්ථාව මඟින් මෙහෙය වන ලද්දේ එහි නිලධාරීන්ව සිටි රංජිත් නිව්ටන් ප්‍රනාන්දු, අයිවන් වීරක්කොඩි, වයලා දයාරත්න යන මහත්ම මහත්මියන්ය. එම සිනමාකරණ වැඩමුළුව සඳහා එකල මෙරට සිටි විශිෂ්ට සිනමාකරුවන් රැසක් මෙන්ම එවකට පැවැති සෝවියට් දේශයේ අනුග්‍රහයෙන් එස්තෝතියානු සිනමාකරුවකු වූ අර්වෝ ඉහෝ ද සම්පත් දායකයන් ලෙස සහභාගි වූහ. ඉහෝ ලෝ පසිඳු සිනමාකරු ආන්ද්‍රේ තර්කොව්ස්කි සමඟ කටයුතු කෙරූවෙකි. කැමරා ශිල්පියකු මෙන්ම අධ්‍යක්ෂවරයකු ද වූ ඔහු ඒ වන විට වෘතාන්ත චිත්‍රපට දෙකක් අධ්‍යක්ෂණය කර තිබිණ. ම විසින් ඔහු සමඟ කරන ලද සංවාදය එකල සරසවිය පුවත්පතේ ද පළ විණ.
පසුගිය දවසක එම සිනමා පාඨමාලාවට යළි මා සහභාගි වූයේ සම්පත් දායකයකු හැටියටය. ඒ වර්තමානයේ එම පාඨමාලාව මෙහෙයවනු ලබන ආචාර්ය ටියුඩර් වීරසිංහගේ ආරාධනයෙනි. සිනමාව පිළිබඳ විවිධ වයස් කාණ්ඩයන්ගෙන් යුත් පිරිසක් සමඟ අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමට එය කදිම තෝතැන්නක් විය. විවිධ වයස් කාණ්ඩයන්ගෙන් යුත් සිසු පිරිසක් බැවින් සිනමාව සම්බන්ධ ආකල්පවල ද එම වෙනස්කම පැහැදිලිව තිබිණි.
1980 ගණන්වලට වඩා අද තරුණයන් සිනමා ඥාණය අතින් පොහොසත්ය. මා විශ්වාස කරන අන්දමට තරුණ නිර්මාණකරුවන්ගේ රූප ඥාණය ද අප මවිත කරවන සුළුය. එහි අන්තර්ගතයන් පිළිබඳ විවේචන වෙනම කතාවකි. එහෙත් මේ පරම්පරාව චිත්‍රපට නරඹනුයේ සිනමාහල්වලින් නම් නොවේ. සිනමා ශාලාව යනු මේ බහුතරයට ආගන්තුකය. වැඩිහිටියන්ගේ මතය නම් සිනමාව යනු සිනමා ශාලාවක රස විඳීය යුත්තක් බවය. මා එම තර්කය හා සමඟ ගැටෙමින් ඒ පිළිබඳ ලිව්වේ මෙයට වසර දහයකට පමණ පෙර සිටය.
පසුගිය දශකය මුළුල්ලේ නව තාක්ෂණය සමඟ ලෝකය ශීඝ්‍රයෙන් වෙනස්ව ගියේය. ඒ සමඟ මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි ද වෙනස්ව ගියේය. මෙරට චිත්‍රපට වෙළෙඳපොළ වෙනස් වන්නට ගත්තේ දැනට වසර ගණනාවක මුළුල්ලේය. ඒ සඳහා විවිධ හේතු සාධක තිබිණි. එහෙත් ඇත්තටම සිදු වූයේ සිනමාව වඩා පුළුල් ලෙස ජනතාව අතරට ගිය අතර, ජනතාව ද සම්ප්‍රදායික සිනමාහල්වලට වඩා වෙනස් විකල්ප මාර්ග චිත්‍රපට නැරැඹීම සඳහා තෝරා ගැනීමය. මෙරට වැඩිම ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාවක් වාර්තා වන වර්ෂයේ පවා සිනමාහලට ඇදුන ජනතාව එවකට මෙරට මුළු ජනගහනයෙන් ඉතා සුළු ප්‍රතිශතයකි. එහෙත් ටෙලිවිෂනය හරහා එක් මොහොතක චිත්‍රපටයක් නරඹන ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාව අති විශාල එකකි. එය ලෝකයේ සෑම රටකම චිත්‍රපට ව්‍යාපාරිකයන් විසින් අවබෝධ කර ගන්නා ලද්දකි. පැය විසි හතර පුරා අඛණ්ඩව චිත්‍රපට පමණක් විකාශය වන ටෙලිවිෂන් චැනල් සඳහා ලොව පුරා ඉහළ ඉල්ලුමක් ඇත්තේ එබැවිනි. චිත්‍රපට අති සාර්ථක වන්නට, වන්නට ටෙලිවිෂන් චැනල් හරහා එයට ඇති ඉල්ලුම ඉහළ යයි. එපමණක් නොව විශ්වාස තැබිය හැකි චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයන්ගේ හෝ අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ චිත්‍රපට සඳහා ඇතැම් ටෙලිවිෂන් චැනල් දායක වනුයේ මූල ධනායෝජනයත් සමඟය.
පසුගිය වසර ගණනාවක ඇතුළත මෙරට චිත්‍රපට පිළිබඳ කවර යහපත් මතවාද ගෙන ආව ද, ඒ බොහෝ දෙනා ජනගහන වර්ධනයට සාපේක්ෂව ප්‍රේක්ෂකයන් සිනමාහල් වෙතින් ඈත්ව විකල්ප මාර්ග කරා යන වගක් වටහා ගන්නට උත්සුක නොවූහ. ලෝකයේ දැවැන්ත සිනමා මාළිගා වෙනුවට මල්ටි ෆ්ලෙක්ස් සංකීර්ණ බිහි වූයේ එහෙයිනි. එක ශාලා සමූහයක එකවර චිත්‍රපට ගණනක් ප්‍රදර්ශනය වන්නට පටන් ගත්තේ එහෙයිනි. සම්ප්‍රවර්තිතා ආදායම් ආදී ගණනයන් කාලයට සාපේක්ෂව අවලංගු වනුයේ ද එබැවිනි. චිත්‍රපටය තිරගත කොට වසරක් ගත වන්නට මත්තෙන් එය ටෙලිවිෂනයේ විකාශය වන්නේය යන විශ්වාසයත්, සිනමාහලක කලබලකාරිත්වයෙන් ඈත්ව නිවසට වී වඩා සුව පහසුව නැරැඹිය හැකිය යන විශ්වාසයත්, තවදුරටත් සිනමාහල් කෙරෙන් ප්‍රේක්ෂකයා දුරස්කරණය කරනු ලබයි.
වර්තමානයේ සිනමාව එහි තුන්වන යුගයට පා තබා ඇත්තේය. සිනමාව නිහඬ යුගයේ සිට කතානාද යුගය දක්වා අවතීර්ණය වීමේදී ප්‍රායෝගික ගැටළු රැසක් බිහි විණ. එය නැවත ඩිජිටල්කරණයේදී එනම් තුන්වැනි යුගයේදී වඩාත්ම ගැටලුවලට මුහුණ පානුයේ සිනමාහල් හිමියන්ය. මෙරට සිනමාහල් සතු ප්‍රක්ෂේපණ යන්ත්‍රවලින් සියයට අසූ පහක්ම අවම වශයෙන් අවුරුදු විස්සක්වත් පැරැණි ඒවාය. එමෙන්ම මේ බහුතරය තවත් අඩ සියවසක් වත් ‘ලණුවලින් ගැට ගසා හෝ’ රිදී තිරයට රූප ප්‍රක්ෂේපණය කරනු ඇත. එහෙත් චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයේදී ඩිජිටල්කරණය නිසා නිෂ්පාදකට ලැබෙන ප්‍රතිලාභ ප්‍රදර්ශකයා අත්පත්කර ගන්නේ මඳ වශයෙනි. නිහඬ යුගයේ සිට කතානාද සිනමාව දක්වා පරිවර්තනය වන සමයේ එයට සිනමා ශාලා විශාල ආයෝජනයක් කළේ ඒ යුගයේ චිත්‍රපට කරා ඇදි එන අති විශාල ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාව හේතුවෙන් ඒ සඳහා දෙවරක් නොසිතාමය.
ඒ වන විටත් ආසියාවේ දැවැන්තම සිනමා සමාගම වූ මදාන් තියටර්ස් සමාගම කතානාද සිනමාව පරිවර්තනය වීමට කළ දැවැන්ත ධනායෝජනය කෙළවර වූයේ සමාගම සහමුලින්ම බංකොලොත් වීමෙනි. වර්තමානයේ ප්‍රේක්ෂක ආකර්ෂණය හා සිනමා වෙළඳපොළ පිළිබඳ එවැනි විශ්වාසයක් එදා තරම්වත් ගත හැක්කේ කාට ද? කෙසේ වෙතත් වසර පහක් ගත වන්නට මත්තෙන් දළ සේයාපටය සම්පූර්ණයෙන් සමු ගැනීම සක්සුදක් සේ පැහැදිලිය. එබැවින් වර්තමානයේ බොහෝ සිනමාහල් පවතිනුයේ ගෙදර ගියොත් අඹු නසී, මඟ හිටියොත් තෝ නසී න්‍යායෙනි. නවීකරණය නොවුණහොත් සිනමාහල් පවත්වා ගත නොහැකිය.
ආදායම් නොලදහොත් හිමිකරු අතරමං වනු ඇත. අද ලෝකයේ චිත්‍රපට ප්‍රක්ෂේපණය සඳහා මෙරට පවා සුදුසු යැයි නිර්දේශ කොට ඇත්තේ 4k ප්‍රක්ෂේපණ රටාවය. සමහරු රටට ගැළපෙනුයේ 2k හෝ එයට අඩු ක්‍රමයක් බැව් තර්ක කරති. ප්‍රායෝගිකව එහි සත්‍යයක් ඇතත්, වර්තමානයේ පොදු වෙළඳපොළට පිවිස ඇති 4ම් ටෙලිවිෂනයක මිල රුපියල් ලක්ෂ තුන හමාරේ සිට විසි තුන දක්වා පරාසයක පවතින බව අප අමතක කළ යුතු නැත. නොබෝ දිනකින්ම එම මිලද ශීඝ්‍ර ලෙස පහත වැටෙන බැව් වෙළෙඳපොල පිළිබඳ දන්නෝ දනිති. එමෙන්ම ඉතා නුදුරේ 4ම් ධාරිතාවට වඩා වැඩි ධාරිතාවක් චිත්‍රපට ප්‍රක්ෂේපණයේ දී දොරට වඩිනු ඇත. ශබ්ද තාක්ෂණය 7:1 ක්‍රමය අභිබවා 120 රටාව දක්වා වර්ධනයව ඇත්තේය. එය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට නොහැක්කේ සිනමාවේ අනාගත හිමිකරු වන තරුණයන් එම අත්දැකීම් ලබන්නට තරම් වාසනාවන්තයන් වන හෙයිනි.
මේ තරුණයන් සිනමා අත්දැකීම් ලබනුයේ අන්තර් ජාතික සිනමාවේ කොටස්කරුවන් හැටියටය. මෙයර වසර හතලිහකට පෙර එබඳු චිත්‍රපට නැරැඹීම දුෂ්කර ක්‍රියාවක් වූයේය. වසර විස්සකට පසු චිත්‍රපට සොයා ගෙන හෝ නැරැඹිය හැකි වූයේය. වර්තමානයේ රෑ එළිවන කාලය ඇතුළත අන්තර් ජාලයෙන් නොමිළයේම ලොව හොඳම චිත්‍රපට බා ගත හැක්කේය. එපමණක් නොව එලෙස හොරෙන් බා ගත් චිත්‍රපට සඳහා මෙරට නීති විරෝධීව දැවැන්ත වෙළෙදපොලක් ද ඉතා නිදහසේ ගලා යන්නේය. තරුණයන් පමණක් නොව, පවුලේ සියල්ලන්ම එකට රස විඳින්නට මේ බොහෝ චිත්‍රපටවලින් හැකිය. අලුත් ටෙලිවිෂන යන්ත්‍ර මඟින් එම චිත්‍රපටය ඩී වී ඩීයක ආධාරයෙන් තොරවම නැරැඹිය හැකියාව ඇත. මේ වන විටත් තාක්ෂණය දියුණු වන ආකාරය අනුව තව අවුරුදු පහකින් මේ ක්‍රම සියල්ල ද යල්පැන යනු ඇත. නව ඩිජිටල් තාක්ෂණය පවා දිනෙන් දින යාවත්කාලීන වනු ඇත. එහෙත් ඒ සමඟ චිත්‍රපට නරඹන ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාව වර්ධනය වීම ද අනිවාර්ය වෙයි. චිත්‍රපට තනනුයේ ඒ ප්‍රවර්ධනය සමඟය. එහෙත් ඒ වර්ධනය වන සංඛ්‍යාවෙන් සියයට කීයක් සිනමාහල් කරා යනු ඇති ද යන්න විමසා බැලිය යුතුය.
චිත්‍රපට ඩිජිටල් වූ පලියට, චිත්‍රපට ජාත්‍යන්තර සම්මාන ගන්නා පලියට එදිනෙදා ගෙදර වියදම්වලින් කපා චිත්‍රපට ප්‍රවේශ පත්‍රයේ මිලද තම ජීවිතයේ බරට එකතු කර ගන්නට සාමාන්‍ය සිනමාලෝලීන්ට වර්තමානයේ අවශ්‍යතාවයක් නැත. තමන්ට පහසු වෙලාවට, තමන් කැමැති වර්ගයේ චිත්‍රපටයක් සඳහා වෙන තැනක් නැත්නම්, බංකුවක් මත හිඳ, උකුල උඩ තබාගෙන චිත්‍රපට නැරැඹිය හැකි යුගයක් වර්තමානයේ ඇත. පසුගිය වසර දහයකට පෙර අප එබඳු යුගයක් පිළිබඳ සිහිනෙන්වත් සිතුවේ නැත. නුදුරු දිනයක තමා ඉදිරියේ ඇති හිස් අවකාශයේ මත අදෘශ්‍යමාන තිරයක තමන් කැමැති චිත්‍රපට දැක ගත හැකි වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු තබා ගන්නට වර්තමානයේ ඇත්තේ සාධාරණ අයිතිවාසිකමකි.
දැන් සිටම ගණනය කළ යුත්තේ ඒ හරහා අදාල චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයෙන් ලබා ගත හැකි ආදායම පිළිබඳය. එය අහස් මාළිගා තැනීමක් නොවේ. අද තමන් කැමැති චිත්‍රපටයක්, තමන් කැමැති මොහොතක නැරැඹිය හැකි ටෙලිවිෂන් ක්‍රම ලංකාවේ ඇත. එමඟින් මෙරට නිෂ්පාදකවරු තම චිත්‍රපට සඳහා අමතර ආදායමක් ලබති. අලුත් සිංහල චිත්‍රපට කිහිපයකම ඩී. වී. ඩී. අයිතිය ඉහළ මිලකට විකුණනු ලැබුවේ පසුගිය දවස්වලය. අන්තර් ජාලයේ බා ගැනීම්වලින් ආදායම් උපයන නිෂ්පාදකවරුන්ද සිටිති. ලෝකය හැසිරෙන්නේ ඒ ආකාරයට බව තරුණයෝ වටහා ගෙන සිටිති. සිනමාව පිළිබඳ මා අලුත් ඉලන්දාරීන්ගෙන් දැනුවත් වනුයේ ඔවුන් නිරන්තරයෙන් යාවත්කාලීන වන බැවිනි.
සිනමාව විඳින අලුත් ගැටවරයන්ට අලුත් චිත්‍රපට අවශ්‍යය. එයට සීමා මායිම් නැත. ඔවුහු එය සොයා යති. ඒ ඉල්ලුම සොයා දෙන්නට නොහැකි නම් එරට සිනමාව පිළිබඳ අනාගතයක් ද නැත.


0 comments

Post a Comment

මෙතෙක් අය ආපු අය

දැන් ඉන්න අය